Kharkhorin, Erdene Zuu en Tsutgalan Waterval

• Op weg naar Karakorum

• We zijn in het gerkamp Khogor Khan aan de rand van het Khögnö Tarna National Park. Dit kamp ligt erg mooi gelegen in een dal tussen granietrotsen. Het is een strak blauwe lucht en niet echt koud als we de volgende morgenom half zeven opstaan voor een douche. Ontbijt is om zeven uur, deze is uitstekend en we zijn om acht uur vertrokken.
  We zijn terug gereden naar de asfaltweg en stoppen nog bij het meer met alle watervogels. Daarstaat een Mongoliër met zijn paard. We laten dat niet zomaar passeren en willen met hem op de foto. Hij vindt dat prima en vraagt er geen geld voor, nog niet.
  Op de asfaltweg rijden we een stukje terug en gaandan de Kharkhorin weg op richting Karakorum (Kharkhorin). De weg loopt door een dal met een droog rivierbed en gaat dan omhoog over een aantal heuvelruggen alvorens af te dalen naar het Orkohn rivierdal. Karakorum ligtin de luwte van de heuvels op de overgang tussen het Khangai gebergte en de glooiende vlaktes van Zuid Mongolië. Onderweg zijn we nog gestopt om foto’s te maken van kraanvolgels.
  We rijden dan de heuvels uit enzien het rivierdal met droge akkers. Regentijd moet nog beginnen. We zijn op wegt naar Karakorum en het Erdene Zuu klooster. Dit is gebouwd op de ruïnes van het ommuurde kamp van Ghingis Khan. Dit was eens de hoofdstadvan het Mongoolse rijk voordat zijn kleinzoon, Kublai Khan de hoofdstad overbracht naar Beijing.

• 

  Vertrek uit Khogor Khan Gerkamp

  photo_cameraBekijk foto's van de rit naar Karakorum
  mapBekijk traject naar Ulaan Tsutgalan

• Rondwandeling in Erdene Zuu

• We zijn net afgezet bij de ingang van Erdene Zuu klooster gelegen bij Karakorum (Kharkhorin). Het klooster is omringd door een twee meter hoge muur waar om de 15 m een stoepa is. De ingan heeft kantelen met boven op eenkleine tempel. De poort is van hout met dubbele deuren met een loopdeur erin.
  Voor de ingang is een rij toeristen winkels en er staat een auto met de nummerplaat van New Zealand en een stikker op de deuren metde tekst “Vladivostok – London Silk Road” er op. We zijn de poort doorgegaan, binnen is een grote grasvlakte met alleen links (noordkant) tempels. De meest uitsprekende tempels zijn de Zuu van Boeddha, Zuun Zuu en BaruunZuu. Dit zijn ook de enige tempels die de vernietigings waanzin in 1939 van het communistisch regime heeft overleefd. Alle andere tempels inclusief de tempel van de Dalai Lama zijn na 1990 herbouwd.
  De GoldenStupa is herbouwd op zijn oude ruines. Op het terrein is een ger ingericht als gebedsruimte, je kan er naar binnen. Binnen foto's binnen is niet toegestaan. We vonden de Lavrin Tempel heel erg mooi en zag er authentiekuit, je kan niet zien dat de nieuwe tempel nog geen 30 jaar oud is.
  De locatie van de grote Ger van Zanabazar is aangegeven door een grote beton plaat. Verder is het grote terrein geheel leeg maar in de hoog dagenvan het klooster is het hier vol geweest en met heel veel mensen. Jammer dat zo iets schitterends door fanatieke politici is vernietigd

• 

  Tempel van Dalai Lama in Erdene Zuu

  photo_cameraBekijk foto's Erdene Zuu

• Het huidige Karakorum is een kleine plaats, we hebben hier de tijd gekregen om wat te shoppen en rond te lopen in het typische openlucht winkelcentrum die in veel steden in Mongolie zijn. Dit openlucht winkelcentrum bestaat uit een hele serie omgebouwdezeecontainers waar van alles wordt gerepareerd, gebouwd en verkocht. Zoek je een onderdeel voor je Toyota of Russische auto, ga maar naar Mongolië. Daar vind je het wel.
  Even voor twaalf uur rijden we weg naar een gerkamp net buiten Karakorum waar we in een hele grote ger worden ontvangen voor de lunch, deze bestaat uit vier gangen. We mogen over de kwaliteit van het eten niet klagen. Dan verlaten we Karakorum onderweg naar de Ulaan Tsutgalan Waterval waar we hebben overnacht in het Orkhon gerkamp bij een waterval.

• 

  Broodwinkel en rechts een toilet, toegang is niet gratis

Orkhon River naar de Tsutgalan waterval

• Nadat we gegeten hebben in de grote Ger van het kamp Urgu, vlak bij Kharkorum rijden we terug naar de asfaltweg, de Khushuu Tsaidam Road, en gaan richting Kharkorum. De weg loopt tussen de uitloper van het gebergte en deakkers in het dal van een zijrivier van de Orkhon. Vlak na de afslag naar Erdiin Khambiin Khidd (Kharkhorin Rd) gaat de asfaltweg de heuvels in en loopt daarbij langs de ruïnes van het Shankh Monastery. Deze weg heetde Kharkhorin-Khuijt Rd en hebben we gevolgd tot aan Khuijrt. We zijn gestopt in het dal van een andere zijrivier van de Orkhon. Dit is ook het einde van de asfaltweg. Er staat hier ruïnes van wat lijkt op een hotel.Naeen korte pauze hebben we de weg vervolgd richting het oosten over een dirt road. De weg gaat over de heuvels heen en het lijkt er sterk op dat hier de eerste voorbereidingen zijn getroffen voor een asfaltweg. Op hetmoment lijkt het meer op de Mongolian Highway, de Bat-Ulzi – Khujirt Rd.
  Na een klim daalt de weg af naar een dal, een andere zijrivier van de Orkhon en gaat weer omhoog naar de volgende heuvelruggen en rivierdalentotdat we aankomen in het dal van de Orkhon. De rivier gebruikt de volle breedte van het dal en meandert er flink oplos. Vanaf een grote hoogte aan de rand van de heuvels zien we het schouwspel van de rivier benedenons. De rotsen aan de overzijde geven een duidelijk beeld dat hier ooit gletsjers zijn geweest.
  We vervolgen de weg en dalen af naar de bodem van het dal, gaan een zijrivier over en komen dan in een veld dat bestaatuit vulkanische uitvloeiingsgesteente, basalt. Het rijden wordt er niet beter op en we gaan heel vaak over de rotsen heen waarbij we alle kanten op worden geslingerd. Het dal is heel vruchtbaar wat niet verbaasd geziende ondergrond. Er lopen heel veel jakken rond, met of zonder kalveren. Verder zien we heel veel vogels langs de vele zijrivieren die van de zuidkant van het Orkhon dal naar het noordoosten stromen.

• photo_cameraBekijk foto's van de rit naar Ulaan Tsutgalan
  mapBekijk traject naar Ulaan Tsutgalan
  

  Mongolian Highway

• Dan komen we bij ons overnachtingskamp, het gerkamp Orkhon waterfall. Bij aankomst krijgen we te horen dat wij de eerste gasten zijn en dat men pas deze dag het kamp heeft opgebouwd. Dat blijkt wel aan de restaurant ger.De tafels en stoelen worden net in de ger gezet. Er is bier maar geen frisdrank. Gelukkig is er wel eten, goed en voedzaam. Na het eten lopen we naar de waterval. Deze bevindt zich in de Ulaan Tsutgalaan rivier vlakbij waar deze rivier in de Orkhon uitkomt. De waterval heeft een dal in de Ulaan Tsutgalaan van ongeveer 120m lengte gevormd. Dit zegt gelijk iets over de ouderdom van de waterval en daarmee over de zijrivier. Het vulkanischegeweld dat het basalt heeft afgezet heeft ongeveer 20000 jaar geleden plaatsgevonden. De Orkhon zelf stroomt door een diep smal rivierdal aan de noordkant van het dal. Dit ligt dus lager dan de zuidzijde van het dal,mogelijk is de lava die het basalt heeft gevormd vanaf de zuidkant het grote dal ingekomen. De Orkhon heeft in de basalt afzetting een diep dal gevormd, hierbij hebben naar alle waarschijnlijk watervallen een rol gespeeld.De Ulaan Tsutgalaan is jonger dan de Orkhon of zijn loop is verplaatst. Mogelijk kwam de zijrivier verder stroomopwaarts in de Orkhon.
  In ieder geval, het is 1,5 – 2 km wandelen om bij de waterval te komen. Dezeis ongeveer 20 meter hoog en is daarmee de hoogste waterval van Mongolië. We hebben daar wat foto’s gemaakt waaronder foto’s van bijna 1 seconde. Dit geeft een mooi dynamisch stroomeffect van de waterval.
  Het ishier koud en we hebben voor de eerste keer een twee persoonsbed in de vorm van twe eenpersoon bedden tegenelkaar gezet. Er lag eerst alleen één tweepersoons dekbed op wat veel te smal is voor twee 90 cm bedden. Na enigevragen krijgen we er twee eenpersoon dekbedden bij, dat is beter. 's Avonds is de kachel aangemaakt in de ger en is het lekker warm binnen.

• 

  Nieuwsgierige herder in het dal van de Orkhon

• Karakorum (Kharkhorin)

  Kharkhorin (Mongools: Хархорин) is een stadscentrum in de provincie Övörkhangai in Mongolië. De totale populatie bedroeg 13.828 (1994), 13.964 (2000) en 13.496 (2003). De bevolking van Kharkhorin stad zelf was 13.977 in2003 en bedekt een oppervlakte van 20,5 km2.
  Kharkhorin is gelegen aan de onderkant van de bovenste vallei van de rivier de Orkhon die is opgenomen in de UNESCO World Heritage site Orkhon Valley cultureel landschap.De locatie markeert de oostelijke uitlopers van het Khangai-gebergte, waar ze de glooiende steppe van centraal-Mongolië ontmoeten.
  In de buurt zijn de ruïnes van de oude stad van Karakorum (ook bekend als Kharkhorumof Qara Qorum) die, voor een korte tijd, diende als de hoofdstad van het Mongoolse rijk onder Ogedei Khan. Een ander Kharkhorin Landmark is Erdene Zuu klooster en zijn beroemde fallische rots. De belangrijke paleolithischearcheologische site van Moiltyn-am ligt vlak bij de brug over de rivier de Orkhon, net ten westen van de nederzetting. Een modern resort ligt ten zuiden van Kharkhorin bij Khujirt aan de rivier de Orkhon.
  De belangrijksteinkomstenbronnen van kharkhorin zijn toerisme en landbouw. Water uit de rivier de Orkhon dient om gewassen te irrigeren op de grote vlakte ten oosten van de stad. De luchthaven van Kharkhorin (KHR/ZMHH) heeft één onverhardelandingsbaan en wordt bediend door regelmatige vluchten van en naar de hoofdstad van Mongolië, Ulan Bator.

• 

  Kharkhorin

• Kharkhorin Rock

  Kharkhorin Rock, ook Kharkarin Rock of phallic Rock, is een groot standbeeld van een penis verhoogd op een platform op de steppe, gelegen in de buurt van het Erdene Zuu-klooster (onderdeel van het werelderfgoed, getiteldOrkhon Valley Cultural landscape) in Kharkhorin, Övörkhangai Province of Mongolië. Het fallische rotsbeeld heeft dubbele functies; in de eerste plaats is het een herinnering aan de monniken om Celibate te blijven, maarhet is ook een symbool van vruchtbaarheid en menselijk leven. Het vijf meter hoge stenen standbeeld ligt in de buurt van Kharkhorin.
  De legende stelt dat een monnik die had gezwoer om celiaat te zijn, een Womanizerbleek te zijn. Als straf werd hij gecageerd om hem te herinneren aan zijn geloften van het celibaat. Als een waarschuwing aan de andere gevangene monniken van het klooster, een rots in de vorm van een penis werd prominentgegraveerd als een steen fallus genaamd "kharkhorin Rock" op loopafstand van het klooster, om hen eraan te herinneren dat ze niet moeten worden overvallen in elke seksuele activiteit met de lokale vrouwen.

• 

  Oude Phallic Rock

• Het verhaal gaat dat de oud Phallic Rock erotisch wijst naar de 'vaginale helling '. Deze is verborgen in een klein dal ongeveer 2 kilometer ten zuidoosten van Erdene Zuu klooster. De rivier die in dit basaltische rotsachtigegebied stroomt, is afkomstig van het Gyatruu-gebergte tot Kharkhorin Soum. Het is toegankelijk vanaf de hoofdweg door een goed gebruikt pad.
  Het oude beeld van 61 cm ligt nu op het terrein van het klooster zelf,ten noordoosten van het hoofdgebouw van het klooster. Op de originele plaats is een nieuw groter monument geplaatst, deze is vanaf de weg van Ulaanbaatar af zien en vanaf Karakhorin Hill op een afstand van 1 kilometer.Veel bezoekers zoeken de kans om de rots te bezoeken, en veel vrouwen benaderen de site ook om zegeningen te zoeken voor een kind om hen te worden geboren.
  Er zijn ook vier rotsen in de vorm van schildpadden (beschouwdals symbolen van bescherming en eeuwigheid) rond het klooster. Deze markeren de vier kardinaalrichtingen van de oude grenzen van het klooster. De stenen hebben hun geschiedenis op de rug ingekerfd staan.

• 

  Moderne Phallic Rock

• Erdene Zuu

  Het Erdene Zuu-klooster (Mongools: Эрдэнэ Зуу хийд, Chinees:光顯寺, Tibetaans:ལྷུན་གྲུབ་བདེ་ཆེན་གླིང་) is waarschijnlijk het vroegste overgebleven boeddhistische klooster in Mongolië. Gelegen in de provincie Övörkhangai, opongeveer 2 km ten noordoosten van het centrum van Kharkhorin en grenzend aan de oude stad Karakorum, maakt het deel uit van de Orkhon Valley cultureel landschap werelderfgoed. Het klooster is gelieerd aan de Gelug sektevan het Tibetaans boeddhisme.
  Opgericht in 1586 door Altai Khaan, Erdene Zuu (honderd schatten) was het eerste boeddhistische klooster in Mongolië. Het klooster ging door periodes van verwaarlozing en welvaarttot uiteindelijk de stalinistische zuiveringen van 1937 het volledig heeft opgeheven. Het klooster bleef gesloten tot 1965, toen het werd toegestaan om te heropenen als een museum, maar niet als een plaats van aanbidding.Alleen met de ineenstorting van het communisme in 1990 werd de godsdienstvrijheid hersteld en werd het klooster weer actief gebruikt voor bidden en verering.

• 

  Erdene Zuu Monastery

• Tegenwoordig wordt Erdene Zuu Khiid beschouwd als het belangrijkste klooster in het land, hoewel het nu nog maar schaduw is van wat het ooit was. Op zijn hoogtepunt had het tussen 60 en 100 tempels, ongeveer 300 Gers binnende muren, en tot 1000 monniken in residentie. Op drie na alle tempels in Erdene Zuu werden vernietigd tijdens de zuiveringen en een onbekend aantal monniken werden ofwel gedood of naar Siberische gulags gestuurd. Eenverrassend aantal standbeelden, Tsam-maskers en thangka's werden gered, mogelijk met de hulp van een paar sympathieke militaire officieren. De items werden begraven in de nabijgelegen bergen, of opgeslagen in lokalehuizen (met een groot risico voor de bewoners).
  Toegang tot het ommuurde klooster terrein is gratis. Als je de hoofdtempel wilt kijken, moet je een kaartje kopen, inclusief een rondleiding door de site met eenEngelssprekende gids.
  De belangrijkste tempels dateren uit de 16e eeuw. De meeste artefacten die er zijn te zien -muurschilderingen, thangka's, maskers etc- zijn uit de 18e eeuw. Velen zijn in uitstekende staat.
  Het klooster is ingesloten in een immense ommuurde compound. Op de muren staan 108 stoepa’s (108 is een heilig getal tot boeddhisten) en zijn gelijkmatig verdeeld. Elke 15 meter is een stoepa. In de compound staandrie tempels – Zuu van Boeddha, Zuun Zuu en Baruun Zuu – die niet werden vernietigd in de jaren 1930. Ze zijn gewijd aan de drie stadia van boeddha's leven: jeugd, adolescentie en volwassenheid.

• 

  Een Stupa in de buitenmuur van Erdene Zuu

• Dalai Lama Süm werd in 1675 gebouwd om het bezoek van de zoon van Abtai Khaan, Altan, te herdenken aan de Dalai Lama in Tibet. De kamer is kaal met alleen een standbeeld van Zanabazar en een aantal mooie 17e-eeuwse thangka'sbeeltenis van de Dalai Lama's en verschillende beschermer goden.
  Binnen op de binnenplaats is Baruun Zuu, de tempel in het westen, gebouwd door Abtai Khaan en zijn zoon, gewijd aan de volwassen Boeddha. Binnen,aan weerszijden van Sakyamuni (de historische Boeddha), staan standbeelden van Sanjaa (Dipamkara in het Sanskriet), het verleden Boeddha, aan de linkerkant; en Maidar (Maitreya in het Sanskriet), de toekomstige Boeddha,rechts. Andere tentoongestelde voorwerpen zijn enkele gouden ' Wheels of Eternity ', naimin takhel (de acht gunstige symbolen), beeldjes uit de 17e en 18e eeuw, en Balin (tarwe deeg taarten, versierd met gekleurde medaillonsvan geit of schapenvlees). Het is gemaakt in 1965 en is nog steeds in goede staat.

• 

  Muur Erdenbe Zuu in de ondergaande zon

• De belangrijkste centrale tempel wordt de Zuu van Boeddha genoemd. De ingang wordt geflankeerd door de goden Gonggor aan de linkerkant en Bandal Lham (Palden Lhamo in het Sanskriet) aan de rechterkant. Binnen, rechts vande beelden van het kind Boeddha, is Otoch Manal (de geneeskunde Boeddha), terwijl aan de linkerkant de heilige Abida (de God van gerechtigheid). De tempel bevat ook standbeelden van NIAM en Dabaa, respectievelijk dezon en de maan goden, een paar van de Tsam-maskers die de zuiveringen overleefden, sommige gebeeldhouwde, agressief uitziende bewakers uit de 16e en 17e eeuw en enkele displays van het werk van de gerespecteerde beeldhouweren Boeddhist, Zanabazar.
  In de tempel in het Oosten, Zuun Zuu, is er een standbeeld dat de adolescente Boeddha afbeeldt. Het standbeeld aan de rechterkant is Tsongkhapa, die de gele hoeden sekte van het boeddhismein Tibet stichtte. Het cijfer aan de linkerkant is Janraisig (Chenresig in het Tibetaans, Avalokitesvara in het Sanskriet), de Bodhisattva van compassie.
  Aan de noordzijde is de gouden gebeds Stupa, gebouwd in1799. De kleine vergrendelde tempel met een blauw-betegeld dak ernaast is rond de 200 jaar ouder dan het klooster zelf.
  De grote witte tempel aan het einde is in de Tibetaanse stijl Lavrin Süm, hier worden elkeochtend ceremonies worden gehouden. Deze tempel is het meest actieve en sfeervolle deel van het hele complex.

• 

  Tempel uit de zestiende eeuw en heeft de vernietigings woede van de communisten overleefd

• Afgezien van de belangrijkste tempels, zijn er verschillende andere interessante dingen te zien. De grafstenen van Abtai Khaan (1554-88) en zijn kleinzoon Tüshet Khaan Gombodorj (de vader van Zanabazar) staan voor de DalaiLama Süm, de tekst is in het Mongools, Tibetaanse en Arabische schrift. In het noordoosten van het klooster bevinden zich de basisstenen van een gigantische Ger, opgericht in 1639 om de verjaardag van Zanabazar te herdenken,het wordt nu het plein van geluk en welvaart genoemd. De ger moet 15m hoog en 45m diameter zijn geweest met 35 concertina-stijl muren en kon plaats bieden aan 300 bezoekers tijdens de jaarlijkse bijeenkomsten van delokale khaans.

• 

  Muur Erdenbe Zuu

• Orkhon River

  De Orkhon (Mongools: Орхон гол, Orkhon Gol) is een rivier in Mongolië. Het ontspringt in het Khangai-gebergte aan de voet van de berg Suvraga Khairkhan gelegen in de Tsenkher-som van Arkhangai Aimag. Vanaf daar steekt hetde grens over naar Övörkhangai Aimag en volgt het de bovenste Orkhon vallei in oostelijke richting tot Kharkhorin bereikt. Op deze strook, zeer dicht bij de Orkhon heeft de zijrivier de Ulaan Tsutgalan een waterval,tien meter breed en twintig meter hoog.
  Vanuit Kharkhorin stroomt de rivier noordwaarts tot in Bulgan Aimag bereikt om vervolgens verder in noordoostelijke richting te stromen tot aan Sükhbaatar City in de SelengeAimag, dicht bij de Russische grens. Hier komt de rivier in de Selenge rivier. De Selenge stroomt dan verder noordwaarts naar Rusland en het Baikalmeer.
  Met 1.124 km (698 mijl), de Orkhon is langer dan de Selenge,waardoor het de langste rivier in Mongolië is . De rivier de Tuul en de Tamir rivier zijn de belangrijkste zijrivieren van de rivier de Orkhon.
  Er zijn twee sets van oude ruïnes langs de vallei van de rivier: KharBalgas, de oude hoofdstad van het Oeigoerse Koninkrijk en Karakorum, de oude hoofdstad van het Mongoolse rijk. Pjotr Kuzmich Kozlov heeft verschillende Xiongnu keizerlijke graven gevonden langs de rivier.
  In derivier de Orkhon komt snoek, karper, baars, taimen en meerval voor.
  UNESCO heeft het Orkhon-dal als werelderfgoed benoemd.

• Loop van de Orkhon en Slenge rivier

• Ulaan Tsutgalan Waterval

  De Ulaan Tsutgalan waterval is gelegen in de historisch belangrijke Orkhon vallei in centraal Mongolië. Het gehele dal is van vulkanische oorsprong en de hellingen en ondergrond zijn opgebouwd uit bazaltische gesteente.Waterval Ulaan Tsutgalan is ook bekend als de Orkhon-waterval of Orkhonii Khurkhree. Ongeveer 20.000 jaar geleden werd de waterval gevormd door zware vulkanisme uitbarsting en aardbevingen.
  De hoogte van de watervalis ongeveer 20m waarna de rivier verder stroomt in een verbazingwekkende 1120km reis naar het noorden voordat het zich aansluit bij de Grand Selenge rivier. Ulaan Tsutgalan Waterfall is de grootste waterval in Mongolië.Er zijn een paar wegen om de waterval te bereiken en ze omvatten allemaal ruige reizen op zeer rotsachtige wegen. Het water loopt niet het hele jaar, het zal pas beginnen te stromen na de eerste goede zomer regen. Debeste tijd is juli en augustus om de watervallen te bezoeken. De weg ernaar toe is lastig en plaatselijk zeer moeilijk door de basalt rotsen, maar aan het einde is het allemaal de moeite waard om daar te zijn.

• 

  Bevroren Tsutgalan waterval

• Khujirt

  Khujirt (Mongools: Хужирт) is een district (Sum) in het midden van Mongolië in de provincie Övörkhangai. De totale populatie van de Sum in 2008 was 6.649 in 2008. Het heeft een Subarctisch klimaat met milde zomers en zeergkoude winters. De meeste neerslag valt in de zomer als regen, met wat sneeuw in de aangrenzende maanden mei en september. De winters zijn erg droog.
  Khujirt is een kleine, soporische stad bekend om zijn mineralewarmwaterbronnen en kuuroord. Er is niet veel anders te zien hier, behalve dan de kleine Gandan Piljeling Khiid, die een contingent van 15 part-time monniken heeft. De meeste reizigers passeren de stad onderweg naarde waterval Orkhon Khiirkhree. Er zijn enkele interessante graf sites die de moeite waard zijn. De weg tussen Kharkhorin en Khujirt (een hobbelige 54km) is een van de beste plaatsen in het land om valken en havikente zien, met name de saraa (maan) havik. Als je ooit een foto van een van deze vogels wilt maken, dit is de plek.

• 

  Plaats Khujirt