Onderweg naar Tsagaan Suvarga

• Onderweg naar Tsagaan Suvarga

• Vandaag zijn we op weg gegaan. De vorige avond hoorden we dat het vroeg opstaan zou worden, ontbijt staat vanaf half zeven klaar en om half acht staat iedereen beneden in de lobby.
  Voor de deur staan drie UAZ Bukhanka Russische 4x4 geparkeerd bestuurd door Mongoolse chauffeurs, Mo, Tauka en Pujee. Onze chauffeur is Tauka, een vriendelijke, stevig gebouwde man en een groot aanhanger van worstelen, de nationale sport van Mongolië. Hij spreekt een paar woorden Engels, is super behulpzaam en je hoeft de camera maar even op te tillen of naar buiten te wijzen of hij zegt “photo” en maakt aanstalten om te stoppen.

• photo_cameraFoto's van de rit naar Tsagaan Suvraga
  mapRoute naar Tsagaan Suvraga

• Het blijkt een ramp te zijn om de stad uit te komen richting het zuiden, alles staat vast en na anderhalf uur zijn we eindelijk weg uit de stad. We komen langs het vliegveld en even verder stoppen we bij een Ovoo om te verzamelen en als groep verder te rijden. Een aantal fanatiekelingen beginnen met de klok mee drie maar om de Ovoo te lopen en gooien na elke ronde een steen op de stapel.De eerste paar honderd kilometer rijden we over een asfaltweg met gaten, het gaat daarom ook niet hard. De maximale snelheid die de GPS laat zien is net boven de 90 kilometer per uur en vaak moeten we om de gaten heen rijden. Heel regelmatig zijn er wegwerkzaamheden bezig met de reparatie van de winterschade aan het asfalt. Het kan hier wel -30 graden Celsius worden in de winter en +50 in de zomer. Deze weg ligt om een hoogte tussen de 1172 en 1703 m boven zeeniveau.

  We rijden hier door een steppegebied met weinig begroeiing, het is nu net na de winter en de regentijd begint pas over een paar maanden. Het terrein is heuvelachtig. We zijn een aantal keren onderweg gestopt om de benen te strekken, voor overstekende schapen, gieren aan de kant van de weg of om naar kamelen te kijken.

• 

  UAZ Bukhanka, een 4x4 van Russische makelij

• Na 276 km zijn we gestopt in Mandalgovi voor de lunch. Het is voor Pujee lastig om restaurants te vinden om met de gehele groep te kunnen eten. Je moet maar afwachten of ze iets in huis hebben. In dit restaurant gaat iemand nog snel naar een lokale supermarkt om inkopen te doen. We krijgen schapenvlees, rijst en sla.
  Na 403 km verlaten we de weg en gaan richting het zuidoosten, naar Tsagaan Suvarga. Hier is een plateau bestaande uit goed gelaagde gekleurde kleiafzettingen. De kleilagen zijn sterk onderhevig aan erosie. Ze zijn waarschijnlijk miljoenen jaren geleden gevormd in een periode dat er veel meer regen viel en zijn verweringsproducten van de ophioliet ten noorden en schalie afzettingen net ten zuiden van hier.

• 

  Onderweg naar Mandalgovi

• We zijn hier een hele tijd gebleven, genietend van het kleurspektakel voordat we doorrijden naar ons eerste Gerkamp, zeven kilometer verder. We zijn daar de enige gasten en je deelt een Ger met zijn tweeën. Er zijn douches, toiletten maar geen stromend water of stroom. Er is wel een generator met de mogelijkheid tot het laden van batterijen.
  Het eten is prima, smaakvol en afwisselend, alleen niet typisch Mongools, het is eerder meer Russische achtig met bieten, aardappelen, schapenvlees aan het bod. We krijgen na het eten een korte uitleg voor morgen. De meeste zijn blijven zitten om na te praten en tegen tien uur vertrekken we richting de Ger voor de nacht.

• 

  Afzettingen van gekleurde klei banden

• File in Ulaanbaatar

  Het centrum van Ulaanbataar is elke dag een grote file. Auto's zijn overal, en voetgangers vinden het moeilijk om een opening te vinden in de rollende massa's van staal om over te steken. Er zijn niet genoeg snelwegen om de hoofddstad om tegemoet te komen aan de groeiende stadsbevolking; een populatie waar bijna iedereen een auto heeft. Er is openbaar vervoer in de vorm van bussen, maar geen metro om het verkeer te vermijden. In de morgen naar het werk, tijdens de lunchtijd en aan het einde van de werkdag zijn files onvermijdelijk. Dit veroorzaakt stress, depressie en een slechte gezondheid door de luchtvervuiling. Het is onmogelijk om 'open' voertuigen zoals motoren en fietsen in Mongolië te gebruiken, het klimaat is gewoonweg te koud en te zwaar is: UB is de koudste hoofdstad ter wereld. Dus de enige keuze is een auto of een overvolle, niet-airconditioning openbare bus. Ook worden wegen vaak verwoest door zware weersomstandigheden, waaronder stofstormen, sneeuw en vorst. Daarom zijn niet alleen files een probleem, ze worden door de toestand van de wegen steeds erger. Door grote kuilen en scheuren zijn de berijdbaar gebieden op de weg aan het afnemen.

• 

  File in Ulaanbatuur

• Ovoo

  Ovoo, oboo, of OBO (Mongools: овоо, Chinees: 敖包 áobāo, verlicht. "Magnificent Bundle [heiligdom]") zijn heilige stenen vaak in gebruik als altaren of heiligdommen in de Mongoolse volks religie en in de religie van andere Mongoolse volkeren. Ze zijn meestal gemaakt van rotsen met hout.
  Ovoo's zijn vaak te vinden op de top van de bergen en op hoge plaatsen, zoals bergpassen. In de moderne tijd, sommige van hen hebben zich ontwikkeld tot grote en uitgebreide structuren, steeds meer als tempels dan eenvoudige altaren. Ze dienen voornamelijk als plaatsen voor de aanbidding van de hemel en kleinere goden onder leiding van sjamanen en kins ouderlingen, maar ook voor boeddhistische ceremonies.
  Tijdens het reizen is het de gewoonte om te stoppen bij een Ovoo en vervolgens drie keer met de klok mee om de Ovoo te lopen om zo een veiliger reis te wensen. Meestal worden stenen van de grond opgepakt en op de stapel rond de paal gegooid. Als men haast heeft en geen tijd om te stoppen bij een ovoo, mag men bij het passeren ook driemaal toeteren.
  Ovoos zijn de plaats voor aanbidceremonies die meestal plaatsvinden aan het einde van de zomer. Aanbidders plaatsen een boomtak of stok in grond bij de Ovoo en binden een blauwe Khadag, een ceremoniële zijden sjaal die symbolisch is voor de open lucht en de Sky Spirit Tengger, of Tengri, aan een van de takken. Ze maken dan een vuur en brengen offers van voedsel, gevolgd door een ceremoniële dans en gebeden (aanbidders zitten aan de noordwestelijke kant van de Ovoo). Het eindigd met een feest en het voedsel dat overblijft van het aanbod.

• 

  Ovoo, brengt reizigers geluk door drie maal met de klok mee er om heen te rennen

• Mandalgovi

  Mandalgovi (Mongools: Мандалговь; ook Mandalgov ' of Mandalgobi) is de hoofdstad van de gelijknamige provincie van Mongolië, ongeveer 300 km ten zuiden van Ulaanbaatar en op de rand van de Gobiwoestijn. Het heeft 10.506 inwoners (2005), 10.299 (2007). De officiële naam van de stad is Saintsagaan sum.
  De economie van het gebied wordt gedomineerd door veeteelt, omdat het terrein en het klimaat te streng zijn voor de landbouw. Schapen, runderen en geiten overleven op de schaars vegetatie. De lichte industrie kwam naar Mandalgovĭ in de jaren zestig met een programma voor de bouw en verbetering van de faciliteiten van de stad. De stad bevat een paleis van cultuur en een landbouwhogeschool.
  Mandalgovi heeft een koud semi-droge klimaat (Klimaatclassificatie van Köppen BSk) grenzend aan een koud woestijnklimaat (Köppen BWk) met warme zomers en zeer koude winters. De meeste neerslag valt in de zomer als regen. De winters zijn erg droog.
  De stad is verbonden met Ulaanbaatar door een 300 km verharde weg, deze is voltooid in oktober 2013.

• 

  Maldalgovi, we hebben hier een lunchstop gehad