Welkom bij onze Sunda Eilanden reis

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• vorige pagina

  ---

Van Moni naar Ende

• Deze dag is voor ons al vroeg begonnen, om half vier zijn we opgestaan om de zonsopgang te zien op de top van de Kelimutu vulkaan. Daarna zijn we teruggegaan naar het eco resort voor ons ontbijt. Om half negen zijn we vertrokken om via Ende, langs de kust tot Nangaroro. Daar zijn we het binnenland ingegaan, oost om een andere grote vulkaan en dan via Olaia en MBay in Riung aan te komen. Bij aankomst was de zon inmiddels al ondergegaan.

• photo_cameraFoto's
  mapRoute Moni - Riung

• Na het ontbijt zijn we dezelfde weg teruggereden naar Ende. Deze weg heet de Trans-Flores Highway en loopt over de gehele lengte van Flores. De weg is in de koloniale tijd door de Nederlanders aangelegd en recentelijk met Australisch geld verbreed en verbeterd. De weg naar Ende slinfgert het rivierdal volgende.
  Na bijna een uur rijden zijn we gestopt bij rijstvelden. Hier staat een huis geheel opgebouwd uit bamboe. Van de bewoner mogen we vanaf het balkon kijken naar de werkzaamheden op de rijstvelden. Hier is ook iemand die de rijststengels machinaal dorst. Tussen de akkers zijn smalle waterlopen vol met karpers.
  Twee uur later zijn we gestopt bij de DS Watumeré bridge voor koffie en om de benen te strekken. De brug is een voetgangers hangbrug en loopt door akkers naar een aantal huizen. We zijn niet ver van Ende vandaan, daar zijn we gestopt voor een bezoek aan het toilet en om de tank van de bus te vullen.

• 

  Monument op Kelimutu vulkaan

• Verder op opnieuw gestopt maar dan bij een supermarkt om Komang inkopen te laten doen voor de picknick lunch. Brood en fruit had hij al bij een stal langs de weg gekocht.

  Ende

  Ende is de hoofdstad van het regentschap Ende in de Indonesische provincie Oost-Nusa Tenggara. De stad ligt aan de zuidkust van het eiland Flores. Ende was de plaats van een koninkrijk dat rond het einde van de 18e eeuw bestond. De mensen van het gebied staan daarom bekend als Lio-Ende-mensen. Al vele decennia is Ende een centrum van overheid, handel, onderwijs en politieke activiteiten. De opstand tegen de Nederlanders werd geleid door een zekere Nipa Do, bekend als de oorlogen van Watu Api en Mari Longa (1916-1917). In 1934 werd de nationalistische leider Soekarno, de latere eerste president van Indonesië, door de Nederlandse koloniale regering verbannen naar Oost-Indonesië.

• 

  DS Watumeré bridge

• Ende naar Riung

  Na de twee stops in Eden zijn we een kleine uurtje doorgereden voordat er een plek met gras en schaduw van een rotswand ons uitnodigt voor een picknick. De picknick lunch bestaat uit brood met tomaat, gekookte eieren uit Moni, geraspte kaas, mayonaise en verder pindakas, chocopasta en jam. Niet bepaald een Indonesische lunch, eerder een Hollandse lunch.
  Na de lucht vervolgden we de weg verder langs de kust tot we bij het vissersdorp Nggorea Village zijn. In tegenstelling tot het grootste deel van Flores zijn de inwoners van het dorp van het Moslim geloof. Te voet hebben we door de hoofdstraat van het dorp gelopen, het valt op dat er heel veel vrouwen bezig zijn weven van gewaden, doeken en vele andere stoffen.

• 

  Vrouwen in Nggorea Village

• De vrouwen in het dorp zijn niet alleen huisvrouw maar spelen ook een belangrijke rol om de gezinseconomie te vergroten door gebruik te maken van de lokale weefstof, het culturele erfgoed van de voorouder.
  Bij het strand zien we de andere dagelijkse activiteit van de vrouwen, tuinieren en visdrogen. De mannen zijn aan het vissen of bezig met reparatie van de boten. De lokale jongens jeugd staat op het strand en gek te doen om maar op de foto te komen. Langs het strand lopen we naar het westen waar de bus staat te wachten.
  Ongeveer 10 kilometer verder verlaat de hoofdweg de kuststrook richting het noorden en slingert zich de hellingen van een vulkaan op. Wij verlaten deze weg na nog eens 10 kilometer en gaan richting Olaia. Daar zijn we gestopt voor een korte stop alvorens verder te rijden tot Mbay voor tanken en sanitaire stop.

• 

  Bezig met draadspinnen

• We zijn nu over de kam van het eiland heen en naderen de noordzijde. De zon begint al onder te gaan en het nog best een eind rijden. We hebben respect voor de crew van de bus. Zij zijn net als wij als heel lang wakker en moeten toch alert blijven. Nadat we over een heuvel komen zien we de zon heel laag boven de weg staan, we zijn hieruit gestapt om te genieten van de ondergaande zon en zijn kleurenpracht.
  Het laatste stuk is in het donker gereden en vlak voor Riung valt de stroom in de omgeving uit. Dat schijnt het lastig te maken om de kamers in gebruik te nemen en mogelijk gaan we eerst eten. Dan is het straatlicht weer terug en rijden door naar het hotel. De accommodatie is ooit een nonnenklooster geweest en de kamer van elke non is omgebouwd tot slaapkamer.
  Aangekomen in het hotel krijgen we onze kamer toegewezen en gaan we eerst douchen en opknappen voordat we weer verzamelen om naar het restaurant te gaan. Het eten in het restaurant is prima met pompoensoep en een buffet allemaal begeleidt door life muziek.

• 

  Life muziek in het restaurant

• ---

  volgende pagina